Wintersport 2002
Voor het eerst op wintersport!
Enkele jaren heb ik al het plan om op wintersport te gaan. Eigenlijk sinds ik weer vrijgezel ben, heb ik al plannen om op wintersport te gaan. Maar ja, alleen op wintersport is natuurlijk niets. Op en woensdagavond in November vertelde ze me aan de bar van dansschool Gast dat ze graag op wintersport zou gaan, maar dat haar man geen zin had. Hij had gezegd dat ze dan maar alleen moest gaan, iets waar ook zij geen zin in had. Spontaan zei ik: "Oh, maar dan gaan we toch samen...". De (sneeuw)bal was gaan rollen. Van boven aan de berg naar beneden. Groter en groter... Voor de avond om was, zaten we samen al in een denkbeeldig hotelletje ergens in een onbekend wintersportdorpje. Waarschijnlijk in Oostenrijk maar voor hetzelfde geval in Frankrijk of Italië.
Zaterdagmiddag gaat de telefoon en het enige wat de stem aan de andere kant van de lijn zei was: "Het mag.".
Het was Ellen. Ze had tegen haar man gezegd dat ik wel met haar mee wilde gaan op wintersport en zonder er een minuut over na te denken had hij ingestemd met het idee. Er waren een paar voorwaarden verbonden aan de vakantie, maar ook die voorwaarden werden steeds verder versoepeld. De voorpret was begonnen. Vanaf dat moment stond elke woensdagavond in het teken van de wintersport. Zo werd er op mijn verzoek besloten om met de bus te gaan en niet met eigen vervoer. Op verzoek van haar man zochten we twee éénpersoonskamers uit en op verzoek van Ellen gingen we naar Rauris. Een plaatsje waar ze eerder vlakbij gezeten had en waar ze veel positieve verhalen over had gehoord.
Ellen stelde voor om half pension te nemen en ik stelde voor om elkaar daar vrij te laten. Ellen wilde zo veel mogelijk van de wintersport genieten, ik kwam voor m'n rust en was niet van plan om voor 12 uur m'n bed te verlaten. Vooral de Apès-ski trok mij erg aan.
Van alle kanten liet ik me adviseren over skikleding, lessen, passen, eten, drinken en conditietraining. Het laatste had ik niet nodig. Niet dat mijn conditie zo sterk was, maar ik kwam daar niet voor de sport. Als er iemand asportief is, ben ik dat wel. Zowel de Kerstman als Sinterklaas verwendde mij met uitrusting voor deze wintersport en op 2 februari (wat een bekende datum) gingen we ruiken aan de sneeuw bij Snowworld in Zoetermeer. Nou, geroken heb ik die sneeuw. Ik had eerst een proefles en daarna nog een uur vrij skiën, Ellen had 2 uur vrij skiën. Na de proefles, waarin we leerden remmen en bochtjes maken, kon ik alleen nog maar zo snelmogelijk recht vooruit skiën. Niets geen rem op mijn ski's en al helemaal geen stuur voor die bochten. Het tweede uur zou El me dan ook wel even leren hoe ik die bochtjes moest maken. Dit was bijna het einde van de wintersport en 11 gelukkige dansjaren. Ik had na 2 meter bijna mijn benen gebroken en Ellen zo uitgescholden dat ze dacht dat ik haar nooit meer wilde zien. Gelukkig hebben we niet opgegeven en de Jagertee maakte veel goed.
Nog steeds had Ellen zoiets van "In Oostenrijk leer ik het je wel even". Ook ik was daar best wel een beetje van overtuigd. El skiet al een jaar of 20 dus waarom zou ik me zorgen maken.
Op de dag van vertrek was El om klokslag 5 uur bij me. Haar man bracht ons naar Vlaardingen-Oost waar we om 5 uur zouden vertrekken en een kwartier van tevoren aanwezig moesten zijn. Bij aankomst (slechts 5 minuten te laat) stond de bus al te wachten. Een goed begin is tenslotte het halve werk. Nadat we in Didam waren overgestapt op de juiste bus kon de pret beginnen. We hadden afgesproken dat El voor de broodjes zou zorgen en ik voor het drinken. Ik had dan ook 4 flesjes Spa blauw bij me en een liter Rode Wijn. We hebben dan ook een lekkere reis gehad. We zaten beide op 2 stoelen en achter ons waren 2 stoelen vrij voor onze handbagage. Geslapen hebben we dan wel niet, maar lol hadden we in ieder geval wel.
De volgende ochtend kwamen we het dorp binnen en ik schok me rot. De afdalingen waren wel erg steil. "Daar ga ik echt niet vanaf" riep ik nog... Na het inchecken in het hotel waar we ruim 2 uur te vroeg waren om de kamers in te kunnen, hebben we de koffers achter gelaten en kennis gemaakt met een ander stel (moeder en zoon van 12) dat bij ons in de bus gezeten had. Miep hadden we haar gedoopt. Hoe ze heette wisten we niet, maar binnen 5 minuten wisten we alles over haar zoon, de scheiding, de baan die ze had en waarom haar dochter niet meer bij haar woonde. We hebben haar maar een beetje op sleeptouw genomen en zijn opzoek gegaan naar ski's en les. Ik had na het zien van de hellingen besloten dat ik misschien toch maar moest gaan lessen. De lessen begonnen om 9:30. Daar was niets aan te veranderen, tenzij ik privé-les zou nemen, maar dat liet het budget niet toe. Ik zou dus vroeg moeten opstaan. We hebben het dorp verkend en zijn uiteindelijk naar de hotelkamers gegaan. Deze waren inmiddels klaar en waren degelijk maar heel netjes ingericht. El had een grotere kamer dan ik, maar ik had een bad. We spraken nog af dat ze bij mij van het bad gebruik kon maken en dat we haar kamer dan zouden gebruiken voor een drankje of kopje thee. Op naar de piste. El moest nog een skipas hebben en daar aangekomen bleken de hellingen die ik wel erg steil vond de lesweides te zijn. Hier moest ik het dus gaan leren. Ik hield m'n hart vast. 's Middags nog van het zwembad gebruik gemaakt. El maakte haar baantjes zoals ze dat thuis ook gewend is, en ik hing aan de kant een beetje met m'n benen, die moe waren van de lange wandeling, te bewegen.
Heerlijk gegeten en daarna nog een wandeling gemaakt met Miep en haar zoon. Tijdens de wandeling bleek Miep overigens Tanja te heten, maar als ze er niet bij was, hadden wij het de hele week gewoon over Miep. Na de wandeling nog een glaasje wijn op de kamer en naar bed. We waren helemaal op. We hadden tenslotte een nacht gemist in de bus. We lagen er dan ook al voor 10 uur in.
De volgende dag vroeg op. De wekken stond om 7 uur en een half uur later stond ik onder de douche. We hadden afgesproken om om 8 uur te ontbijten want we moesten de bus van kwart over 9 hebben naar de ski'school. We spraken af dat we elkaar met de lunch zouden treffen en gingen beide onze eigen weg. Ook Miep had les genomen bij dezelfde school, alleen had zij de hele week les en ik alleen de eerste 3 dagen. Nu heb ik op mijn werk 2 dames zitten die alleen Duits spreken. Ik had dus mijn "kriminal-polizei-duits" al wat weten te 'upgraden' naar "handen en voeten Duits" en dat was maar goed ook. "Biertje..." (de ski leraar die sprekend leek op de man uit die bier reclame) sprak alleen Duits en een hand vol woorden Engels. We hebben lopen zweten! Ik snapte er helemaal niets van en dreigde tijdens de lunch Ellen alleen te laten als ik het aan het einde van de dag nog niet onder de knie zou krijgen. Als bij een wonder, bij de derde "afdaling" na de lunch had ik de remtechniek onder controle. Zomaar spontaan. Plots kon ik remmen. Dit was leuk. Ik begreep gewoon hoe het moest. Ik kon het. Ik had geen lessen meer nodig. Ik kon skiën. (Dacht ik). Na afloop hebben we dit dan ook goed gevierd. Ik heb een Jagertee genomen en me die goed laten smaken. En omdat het zo lekker was nog maar een. En omdat het gezellig was nog eentje... En daar ging de laatste bus. We hadden gewoon de laatste bus gemist. De dag ervoor hadden we ook gelopen, maar nu hadden we die ellendige schoenen aan. Maar goed, mijn dag kon niet meer stuk en luid zingend dat ik Anton aus Tiroll was zijn we richting het hotel gelopen. Wat was ik blij dat ik die schoenen uit kon. Het was pas half 6 en we zijn dus nog even gaan zwemmen. Ja,.. we zijn gaan zwemmen. Dit keer heb ook ik een paar baantjes gemaakt. Dat deed me zo goed. Heerlijk ontspannend was dat.
Na het zwemmen lekker gegeten en wederom een wandelingetje gemaakt. Inmiddels wisten we ook dat Miep niet echt werkte in het ziekenhuis, maar daar werd behandeld door een psycholoog en dat Harrold (de zoon) een spastische darm had. Na de wandeling nog een kop thee gedronken, met het eten hadden we al een fles wijn weggewerkt dus dat was even genoeg, en even over tienen lagen we weer op 1 oor. De tweede lesdag was zo'n beetje gelijk aan de eerste. Alleen had ik nu moeite met de bochten. Ik kon het gewoon niet. Tot na de lunch ook dat spontaan lukte. Ook deze keer misten we de bus, hebben we gezwommen en lekker gegeten en tijdens de wandeling weer iets meer geleerd over de persoonlijke beslommeringen van Miep. De derde lesdag was feest. We gingen naar een grotere weide om ook de lift een beetje onder de knie te krijgen, en sinds ik de bochten en het remmen snapte, kreeg ik er steeds meer lol in. Toen ik aan het einde van de dag "biertje" vertelde dat ik de gondellift naar boven zou nemen en de volgende dag niet meer bij de les zou zijn, raadde hij me dat erg af. Ik was daar nog niet aan toe en moest nog maar een dag of 2 bij hem blijven, anders zouden er nog wel eens ongelukken kunnen gebeuren. Uiteraard trok ik me niets van zijn advies aan en vertrok de volgende dag, dat was inmiddels woensdag, samen met El naar boven.
De gondelreis, zo'n 1000 meter omhoog, was al een hele ervaring, aangezien ik het niet zo op hoogtes heb. We zijn gelijk helemaal naar boven gegaan, naar een hoogte van zo'n 1800 meter. Daar aangekomen naar beneden. Mijn eerste echte afdaling. Dood eng. Wat ging dat hard. Tenminste,... als ik ging. In de eerste 100 meter van de piste ben ik, denk, ik wel 10 keer gevallen. Soms liet ik me vallen, maar soms kon ik er ook niets aan doen. Alles was ook zo steil, het ging zo snel en iedereen raasde ook langs me heen. Eenmaal beneden aangekomen, was ik blij. Geen benen gebroken en ook mijn armen waren nog heel. El ging gelijk nog een keer naar boven en ik besloot eerst een kopje koffie te drinken. Ik was daar wel aan toe. Even rusten en opdrogen. God, wat krijg je het er warm van.
De derde afdaling ben ik weer mee gegaan. Dit ging al een stuk beter dan de eerste keer. De vierde afdaling maakte El weer alleen. Kon ze ook even door skiën. Na de lunch, deze hadden we voor de verandering op de piste genuttigd, hebben we samen de vijfde en zesde afdaling gemaakt, El nog een zevende en de achtste was een vluggertje. Ik begon er nu lol in te krijgen. Ook de heuvels die ik de eerste keren best eng vond, vond ik nu wel grappig. We waren echt in no-time beneden.
We hebben nog een Jagertee gedronken en zijn voor de verandering maar met de bus naar het hotel terug gegaan. Uiteraard hebben we ook vandaag gezwommen en heerlijk van het diner genoten. Gelukkig, ik begon ze al te missen, kwamen we Miep tegen in het hotel. Met z'n vieren hebben we nog een wandelingetje gemaakt en voor het slapen gaan nog een kopje thee gedronken op de kamer van El. Het was vanavond Woensdagavond. Dansles. Snel de telefoon gepakt en even naar Gast gebeld. We moesten de achterblijvers natuurlijk even vertellen hoe gezellig het was. Gezellig was het zeker. We hadden net een fles wijn op en waren best een beetje aangeschoten. Alex Gast kon er wel om lachen en heeft iedereen de groeten van ons gedaan en uiteraard kregen we van iedereen groeten terug geroepen. Ook vanavond lagen we weer verrassend vroeg in bed.
Donderdag was een rare dag. Had het de rest van de week 's nachts gesneeuwd en was het overdag mooi weer, vandaag zag het er grijs uit, sneeuwde het nog steeds en leek het wel of er 's nachts 3 keer meer gevallen was dan de nachten daarvoor. Dit beloofde een dag te worden met mooie nieuwe verse sneeuw. We hebben de eerste afdaling dan ook genoten van de verse sneeuw. Ik moest wel weer even aan de steile stukken wennen, waar ik de middag daarvoor nog enthousiast overheen sjeesde, maar lekker ging het wel. De tweede keer ging ik dan ook vol goede moed naar boven. Het was inmiddels opgehouden met zachtjes sneeuwen, het kwam nu behoorlijk naar beneden, maar daardoor lieten we ons niet tegen houden. Mede door de harde wind was het boven niet te doen. Je zag geen hand voor ogen. We hebben uiteindelijk de ski's maar weer even uitgedaan en besloten te wachten in het station van de gondel tot de sneeuwstorm iets zou minderen. El klaagde over haar oren. Ze had haar haarband vergeten. Haar oren waren helemaal paars geworden. Gentleman als ik ben (ahum) heb ik haar gelijk mijn muts aangeboden. Na een minuut of 15 hadden we besloten dat we het niet gingen opgeven, maar dat we beter even konden wachten in een restaurantje dat een meter of 20 hoger lag. Helaas, we kwamen er gewoon niet doorheen. Na een meter of 5 klimmen zijn we terug gegaan. We hebben de gondel naar het tussenstation gepakt en hebben daar maar wat gedronken. Bij het tussen station is een groot restaurant waar we de dag daarvoor hadden gelunched. Uiteindelijk zouden we maar terug gaan naar het dal. Volgens de skileraren zou de sneeuw nog zeker enkele uren aanhouden, maar was het in het dal een heel stuk minder. En inderdaad was het daar een heel stuk minder. We hebben gebruik gemaakt van een sleepliftje op een oefenweide voor snowboarders. Er was bijna geen kip en we konden lekker snel over de, voor de boarders, aangelegde heuveltjes. Tot het ook in het dal niet meer te doen was. Het sneeuwde hier niet, het hagelde. Na kort overleg zijn we naar het hotel gegaan en hebben we lekker in het zwembad gelegen. Ik ben uiteindelijk naar m'n kamer gegaan om me aan te kleden en ben El gaan verrassen met een kopje Jagertee. Speciaal voor El had de Wirtin de sauna aangezet.
Ik heb El alleen laten genieten van de sauna, heb nog 2 kopjes Jagertee gedronken in de serre en nog even gekletst met Miep en Harrold. Uiteindelijk ben ik naar m'n kamer gegaan om m'n dagboek, ik wilde niets van deze vakantie vergeten, aan te vullen maar ben op bed in slaap gevallen. Veel later werd ik wakker door de telefoon. El was al twee keer aan m'n kamerdeur geweest en had in de serre van Miep en van de Wirtin gehoord dat ik in mijn kamer moest zijn. Er vanuitgaand dat mijn hart deze sportieve prestaties van de afgelopen dagen niet had kunnen verdragen probeerde ze het nog een keer telefonisch voordat ze een reserve sleutel zou gaan halen. Waarom maakte ze zich zo'n zorgen? Onkruid vergaat niet hoor. Mijn goddelijke lichaam kon wel tegen een stootje. Enfin,.. er was nog wel even tijd voor we konden gaan eten, dus besloten we onszelf maar te trakteren op een glaasje wijn. Ik heb m'n leven nog niet zoveel alcohol gedronken in een week. Lekker was het wel, maar na de vakantie toch maar weer een beetje voorzichtig aan doen.
Vrijdag was de laatste volledige dag. We hebben heerlijk kunnen skiën. Ook de groep waarbij ik de eerste drie dagen les had gehad waren nu op de piste. Wel leuk als je ze ziet stuntelen. Zo moet ik er ook de eerste dag uit hebben gezien. Dan merk je toch dat je veel hebt aan de ervaring. Mijn techniek zal best minder zijn, maar dankzij de dagen die ik al op de piste had doorgebracht ging ik toch een stuk soepeler dan zij. We hebben die dag ook 10 afdalingen kunnen maken. Na het zwemmen, ik zwom inmiddels ook baantjes, hebben we wederom heerlijk gegeten. We hadden inmiddels ook twee gasten aan de tafel erbij gekregen. Het waren gezellige Oostenrijkers. Naast ons zat een stel (oost)duitsers die na het diner er ook even bij kwamen zitten. We hebben tot over elven zitten kletsen onder het genot van (nog meer) drankjes. Het viel overigens niet mee om zo laat op de avond de gesprekken nog te volgen. Ik was moe, had gedronken en moest ook nog praten in een taal die ik normaal gesproken niet beheers. We lagen dan ook behoorlijk laat in bed. De volgende morgen moesten we de kamers verlaten en moesten we dus op tijd opstaan om de laatste spullen in te pakken. We hadden voor het diner het meeste al ingepakt, alleen de kleding voor zaterdag, we zouden pas om acht uur 's avonds weg gaan, zouden we de volgende dag pas inpakken.
Deze laatste dag waren we ook vrij laat, voor ons doen, in de eetzaal. De Wirtin kwam ons nog bedanken dat we het Oostenrijkse stel zo vriendelijk hadden ontvangen aan de tafel. Een ander stel had geklaagd dat ze geen 'vreemden' aan de tafel wilde hebben. Het maakte ons verder niet uit. Ze hadden ons niet in de weg gezeten. De Wirtin had ook in het gastenboek gelezen, daar hadden we vrijdagmorgen een stukje in geschreven, dat wij danspartners waren. Ze had zoiets al achter El gezocht. Ze had daar wel het figuur naar. Toen El haar uit de droom geholpen had dat wij niet op tournee waren maar alleen voor ons plezier de danssport beoefenen.
Ook de terug reis was nog een ervaring. Op de Duitse autobahn kwamen we in een sneeuwstorm terecht. We konden niet voor en niet achteruit. De sneeuwkettingen kregen de chauffeurs niet om de wielen en we hebben zeker een uur stilgestaan voor er weer enige, stapvoets, beweging in de rij auto's kwam. Kortom,... een vakantie om nooit te vergeten. Ik ben ook zeker van plan om komende winter weer te gaan. Als het aan mij ligt weer naar hetzelfde plaatsje en hetzelfde hotel. Ik heb Dennis min of meer beloofd dat ook hij met me mee mag om te leren skiën. Nu nog iemand die zegt, "Gezellig, wij gaan ook mee". Voor iedereen die foto's wil zien van deze vakantie. Ze staan on-line. Ga naar DEZE LINK Hier staat een diapresentatie van mijn wintersport ervaring. Je hebt wel de nieuwste versie van microsoft mediaplayer nodig.
Emil