Dagboek van Soesje

Letop,... De nieuwste verhalen staan onderaan.
Nouja,... dagboek,... Ik schrijf hier een beetje het verloop van het herstel proces, maar niet dagelijks.

De eerste paar dagen. Van 25 tot 30 juni.

Sinds Soes thuis is, is ze boos. Ze is boos omdat ze is kaal geschoren, boos omdat ze pijn heeft, boos omdat ze in een kooi zit, boos omdat er geen kattenbak grid in d'r bak zit, boos omdat ze geen aandacht krijgt, boos omdat ze wel aandacht krijgt,... kortom, Soes is boos. De eerste dagen heeft ze regelmatig het hok verbouwd. Alles wat links stond eindigde rechts, en je raad het al, alles wat rechts stond eindigde links. Maar na een paar dagen verbouwen en weer opruimen heeft ze het opgegeven. De eerste nacht heeft ze het nog voor elkaar gekregen om te ontsnappen, maar ook dat is nu niet meer mogelijk. In het begin stond er nog een hokje in de kooi, maar die heb ik er uit gehaald en vervangen door een mand. Ze bleef bovenop het hokje klimmen, iets wat absoluut niet mag... Slapen doet ze regelmatig in de kattenbak. Daarin ligt nu keukenpapier, omdat kattengrid in de wondjes zou kunnen komen. Soes is dat niet gewend en vindt het wel lekker om daar te slapen. Plassen doet ze sinds zondag dan ook maar op een kussen. Dat kussen heb ik inmiddels vervangen door een ander kussen, wat dan ook het zelfde lot onderging. Beide kussens zitten op dit moment in de was machine. Klik de foto voor een groter beeld. Van het weekend was Dennis bij me. Hij vindt het allemaal wat zielig voor Soes en is ook bij haar in het hok gaan zitten. Antje komt regelmatig even bij Soes langs om te kijken hoe het gaat en om haar wat positieve energie in te stralen. De webcam werkt slecht. Het streamen werkt helemaal niet, en het nemen van foto's gaat regelmatig verkeerd. Ik zoek nog een alternatief.

1 juli 2003

Bij het wakker worden hoorde ik Soes al mauwen. Ik ben opgestaan en heb de kattenbak voor haar verschoond. Dit was hard nodig omdat ze blijkbaar veel gedronken had in de nacht. Daarna ben ik nog even terug gegaan naar bed en een haf uur - drie kwartier later ben ik weer opgestaan om haar eten te geven. Weer was de bak nat. En dat terwijl ze er midden in lag. Weer de bak verschoond en toen ik terug kwam lag ze in d'r mandje. Terwijl ik d'r bak op z'n plek zette stond ze op uit d'r mandje en tot mijn stomme verbazing zag ik dat er 3 drollen in dat mandje lagen. Dat was voor mij de druppel. Ik heb de kattenbak weg gehaald en gevuld met kattengrid. Blijkbaar kon ze niet wennen aan de keukenrol in de kattenbak. Ik ben benieuwd wat ik straks weer aantref als ik thuis kom. Op de webcam heb ik diverse malen gezien dat ze op het dekentje lag. Dat is nieuw voor mij, dus wellicht heeft ze nu alles onder gepiest.

2 t/m 12 juli 2003

Het gaat steeds beter met Soesje. Ze wordt weer langzaam haar zelf... Ze heeft zich neergelegd in haar lot om in een hok te leven. Ze loopt achter me aan als ik haar eten ga klaar maken in de keuken, maar ze loopt ook netjes weer terug naar het hok als ik daar haar eten neer zet. Het zelfde wanneer ik het hok schoon maak, dan mag ze er even uit, en komt ze, meestal, weer netjes terug als ik klaar ben. Dinsdag gaat ze voor controle naar Crama, en als alles goed is, hoeft ze daarna alleen nog maar in het hok wanneer ik er niet ben. Dat houd in dat ze 's avonds en in het weekend dagelijks een paar uur vrij mag rondlopen. Ook kan dan eindelijk de kap over de kattenbak heen. Nu graaft ze het grit steeds uit de bak, waardoor ik 3 keer per dag het uitgegraafde grit kan opvegen met stoffer en blik. Ik heb gister de wonden (wondjes) bekeken. Ze zien er mooi uit. De hechtingen moeten er nog wel uit, maar dat zal ook dinsdag wel gebeuren.

13 t/m 17 juli 2003

Het gaat goed. Dinsdag bij Crama geweest en hij was erg tevreden. De wonden zijn mooi genezen, de knieën voelen goed aan, alleen is de rechter knie nog wat pijnlijk. Dat is niet zo vreemd zei die, het was best een behoorlijke ingreep. De hechtingen hoeven er niet uit. Het zijn oplosbare hechtingen. Nu moet ze nog een week of 2 a 3 overdag (als ik niet thuis ben) in het hok. Zo kan ze langzaam wennen aan d'r vrijheid. Ook was het een goed idee om met haar aan een tuigje naar buiten te gaan. Ze moet veel oefenen met d'r knie, maar ze mag geen onverwachte bewegingen maken of springen. Over 6 maanden zijn de knieën weer 75% en na een jaar is het 95%. Meer dan 95% word het niet, maar is het ook lang niet meer geweest. Ze had tenslotte, volgens de dokters, al jaren last van haar knieën.

25 juli t/m 29 juli 2003

Het gaat niet zo goed met Soesje. Ik heb vrijdag de dokter op zijn vakantie adres gebeld. Ik heb het idee dat de rechter knie niet goed zit. Volgens de dokter moet ik me geen zorgen maken, het komt vaker voor dat ze een terugval krijgen na een week of 3. Ik heb zelf niet het idee dat het erg veel beter wordt en heb vandaag dr. Kindermans gebeld. Yvonne heeft Soes' temperatuur opgenomen en die was 38,3. Volgens Kindermans is dat prima. Tot 39 graden is heel normaal voor een kat. Ik heb Soesje beloofd na de vakantie bij Crama langs te gaan. Voorlopig heeft ze weer complete hokrust. We gaan er maar vanuit dat het voor het goede doel is.

4 augustus 2003

Het gaat slecht met Soes. Ik heb een afspraak gemaakt met Kindermans om naar haar knie te kijken. Marijke gaat met haar naar Kindermans, mijn vakantie is tenslotte al begonnen. 's Avonds krijg ik een belletje dat het allemaal wel mee valt en dat het waarschijnlijk een overgevoelige spier is. Ze heeft een pijnstiller gekregen en moet na een dag of 4 even terug komen.

11 augustus 2003

Ik ben een paar dagen eerder naar huis gekomen om zelf mee te gaan naar de dierenarts. Alles voelt goed, maar het is wel erg gevoelig. Ik stel Kindermans voor om toch maar foto's te maken. Ze vind het inderdaad een goed idee geworden. Het zou gezien de tijd na de operatie nu niet meer zo gevoelig mogen zijn. Na een roes en een paar uur wachten tot ze weer tijd heeft om uitleg te geven bij de foto's komt het slechte nieuws. De operatie aan de rechter knie van Soes is mislukt. De knieschijf ligt naast de knie. Op de foto's is dit duidelijk te zien. Zodra ik de mogelijkheid heb, zal ik ze inscannen en hier neerzetten. Direct bij tuiskomst heb ik Crama een sms gestuurd met de conclusie van Kindermans. Crama is op vakantie maar mag worden gestoord indien dat nodig is. Hij reageert vrij snel met het verzoek een afspraak te maken op de eerste dag van zijn terugkomst. Dit ga ik dus ook doen. Voorlopig wordt ze goed verwend met vis, biefstuk en kattegras.

18 augustus 2003

Vandaag was mijn eerste werkdag. Morgen heb ik cursus en moet ik 's avonds tot donderdag naar Engeland voor nog een cursus. Yvonne gaat vandaag met Soesje naar Crama. Deze bekijkt haar en de foto's die ik bij Kindermans heb laten maken en probeert nog een gaatje te vinden om haar de zelfde dag nog te opereren. Helaas is dat niet mogelijk. Zelf zou hij dat wel willen doen, maar zijn assistent neemt hem in bescherming tegen zichzelf. Zij vindt dat het niet meet in te plannen was. Woensdagmiddag is er wel een plekje op de operatiekamer. Deze wordt voor Soesje gereserveerd en ook deze keer is Yvonne bereid om haar weg te brengen en weer op te halen. (bedankt)

20 augustus 2003

Ik zit in Engeland te wachten op een bericht over Soesje. Ik bel 's middags tijdens een Tea-break hoe het gaat met Soes, maar soes moet nog worden geopereerd. Alles is iets uitgelopen. Een paar uur later krijg ik een SMS dat de operatie goed is gelukt, maar dat ze nog niet lekker wakker is en wat last heeft van slijm in de luchtwegen. Het blijft spannend. Later deze dag krijg ik een telefoontje dat ze weer thuis is en dat alles weer goed komt. Ze is nog wel erg afwezig, maar dat komt nog door de narcose.

28 augustus 2003

Soesje hoest nog steeds, maar volgens de assistent kon dat zeker een week duren. Die week is wel voorbij, maar het wordt iets minder. Ik kijk het nog even aan. Verder lijkt ze veel minder pijn te hebben. Ik kan de poot gewoon aanraken en zelfs de knie lijkt me niet pijnlijk. Nog 2 weken en dan krijgt ze de eerste controle. Na deze controle moet ze deze keer echter nog 3 weken opgesloten worden. Ze vindt het niet leuk, maar het is voor haar eigen bestwil.

12 september 2003

De controle was geruststellend. Normaal zou Soesje nu geleidelijk aan het hok uit mogen, maar gezien de vorige operatie is het beter om dat nog even uit te stellen. Soesje blijft nog 3 weken in het hok en daarna hebben we weer een controle. Na die controle gaan we ze langzaam in vrijheid stellen.

25 september 2003

Na het sporten kwam ik rond 21:15 thuis. Ik open het hok en laat Soesje met me mee lopen naar de keuken om zo samen haar eten te halen. Normaal doe ik dit alleen 's morgen, maar nu wilde ik haar verwennen. Soesje loopt niet achter me aan, maar huppelt mank mijn richting uit. Ik schik, kijk, voel, dans, voel nogmaals, maar niets helpt. Het lijkt wel of de knieschijf weer van z'n plaats is. Ik bel Yvonne. Overleg, en bel Crama. Hij is nog aanwezig. Het is inmiddels even voor half 10. De assistente overlegd en nodigt me uit voor een controle. Ik hoef me niet te haasten. Snel eet ik m'n patatje nog even op en rij samen met Soes naar Yvonne die met me mee komt ter ondersteuning. Bij Crama aangekomen (10 uur 's avonds) kunnen we gelijk doorlopen naar de röntgenkamer. Er worden 3 foto's gemaakt waarbij soes nog even een hap uit m'n duim neemt. Crama bekijkt de foto's terwijl hij een hond aan het onderzoeken is en als die op de foto mag, komt hij Soesje bekijken. Ook hij voelt, kijkt, danst en voelt nogmaals en ja, het is niet goed. Na lang overleg (en uitleg) proberen we het volgende. De poot wordt ingetapet en vast gezet. Zo blijft ze nog 4 weken in het hok. Na 2 weken ga ik terug en wordt er een foto gemaakt, 2 weken later nogmaals waarbij het tape wordt verwijderd en 2 weken verder nog een controle. De bedoeling is dat door deze totale rust het kapsel steviger wordt en de knie schijf beter op z'n plaats kan houden. Wat ik ga doen als het straks helemaal is mislukt weet ik nog niet, daar wil ik nog even niet aan denken. Ik zal wat foto's maken van Soesje en de ingetapete poot en in de loop van het weekend op deze site zetten.

22 november 2003

Eerst een terugblik; Na 2 weken had Soesje de tape zo goed als los gekregen. Crama heeft het allemaal onderzocht en besloten het hierbij te laten. Ze moest nog twee weken in het hok blijven en dan mocht ze langzaam weer de vrijheid te gemoed gaan. Helaas, na iets meer dan een week ging het wederom mis. 's Maandags (20 oktober) gaat Yvonne weer met Soesje naar Crama. Ze mag daar blijven en 's middags word ik gebeld dat ik ze week kan ophalen. Ze is weer ingetapet en dat moet zo 4 weken blijven. Na 2 weken even een controle en na 4 weken foto's. Daarna 4 weken hokrust en dan heb ik m'n oude kat weer terug. Nu, ruim een week nadat het tape er weer af is, is het wederom mis. Wanneer komt het nou goed. Ik heb Crama gebeld en hij wilt haar weer zien. Ik heb voorgesteld om haar pootje maar te amputeren, maar het was alsof ik deed schelden in de kerk, hij wilde er niets van weten. Wederom wilt hij haar pootje openmaken en opnieuw hechten. Iets waarvan hij eerder zei dat dit niet oneindig kon doorgaan. Maandag ga ik weer bellen voor een afspraak. Ik hoop dat ik maandagavond terecht kan. Woensdag zou ze dan onder het mes kunnen. Inmiddels is wel mij spaarrekening leeg. Weer een paar honderd euro voor een operatie heb ik niet meer. Yvonne heeft voor gesteld om Kindermans te bellen voor een second-opinion. Mocht zei dat niet kunnen, dan misschien een ritje maken naar Utrecht om te kijken wat ze er daar van vinden. Soesje zit nu al ruim 7 maanden opgesloten in een hok van 1 bij 1,5 meter. Dat is geen leven voor een kat van 11 jaar oud. Ze mag al niet naar buiten, maar ze zou toch minimaal moeten kunnen genieten van het liggen in de zon, op de vensterbank, krabbelen aan de krabpaal. Dat mist ze echt. Ik heb ze net op m'n bed neergelegd. Ik heb ze in maanden niet zo hard horen spinnen. Ze was weer eens gelukkig...

3 december 2003

Dinsdag 25 november bij Crama geweest. 's Middags had ik Kindermans al gesproken. Ze begrijpt het probleem en vindt het niet raar om inderdaad aan amputatie te denken. Dit is een overweging die ik meenam naar Crama. We hebben ondanks dat we tussendoor mochten erg lang moeten wachten. Eigenlijk had hij te weinig tijd. Daarnaast had hij ook behoorlijk last van de griep. Er zijn weer foto's gemaakt en weer heeft hij gevoeld. Inderdaad de knieschijf lag er weer naast. De mogelijkheden die hij gaf was opnieuw hechten. Amputeren doet hij niet. Eventueel kan ik haar zo laten lopen, maar dan zullen de kruisbanden het uiteindelijk begeven. Ook niet echt een optie dus. Het zit me niet lekker. Ik heb hier geen goed gevoel bij. Op de terugweg Kindermans gebeld voor een afspraak. Ik wil dat ook zij naar Soesje kijkt en me een advies geeft. Donderdag de 27ste kan ik terecht. 's Middags om twee uur. Weer een vrije dag. Gaat lekker zo. Ik ga er heen en heb in m'n agenda al gezocht naar een plekje wanneer de geopereerd kan worden. Kindermans kijkt, voelt, denkt en spreekt. Crama is niet iemand die half werk aflevert. Als hij het niet ziet zitten, zal hij niet nog een keer opereren, maar,... Amputeren is nog steeds geen vreemde beslissing. Haar advies, kijk het nog een week of 4 aan. Bouw de metacam af en laat ze maar lekker zichzelf verzorgen. Katten zijn goede fysiotherapeuten voor zichzelf en kunnen goed met pijn overweg. Door het afbouwen van de metacam zal ze iets meer pijn hebben waardoor ze de verkeerde stappen beter aanvoelt. Ik neem dit advies over. Hier kan ik wat mee. Ik geef Soesje nog 4 weken voor ik over ga tot amputatie. Ik zal Crama bellen voor de prijsopgave van de operatie van de knie, maar eigenlijk hoef dat niet meer. Ik blijf vergeten te bellen naar Crama. Maandag zie ik weer zijn nummer op de nummermelder. Dinsdag bel ik. Ik krijg een assistente en die geeft me meteen door aan Crama. Hij wilt haar toch nog een keer opereren. Hij ziet het echt zitten als ik beloof haar streng in de gaten te houden. De kosten? Nee, niets. Het is niet normaal, maar ik heb echt een pech geval. Voor deze ene keer wilt hij het nog een keer op zijn kosten doen. Als ik hiermee wil doorgaan dan moet ik 's avonds even met Arda bellen en een afspraak maken. 's Middags, voor ik de kans krijg om te bellen hangt ze al aan de telefoon. Een fijn mens. Ik kan goed met haar overweg. Ik doe m'n verhaal en vertel dat ik de beslissing erg moeilijk vind, maar het toch nog maar een keer wil doen. De afspraak staat. Ze zullen haar extra in de gaten houden en uiterst voorzichtig met haar omgaan. Heb ik hier goed aan gedaan? Ik hoop het wel. Hij moet het zelf zien zitten. Dat is mijn houvast. ik neem me wel voor om hem te vragen dat wanneer ze open ligt en het ziet er te slecht uit, haar in dat uiterste geval toch te amputeren. Denk niet dat hij dat leuk vindt, maar dat zien we wel.

10 december 2003

Soesje is weer thuis. Nadat ik haar maandag afgeleverd had bij de specialist had ik ze een nacht moeten missen. Maandag zou ze rond 11 uur worden geholpen. Na de operatie zou ik meteen worden gebeld. Eventueel zou ik worden gebeld tijdens de operatie als het echt slechter zou zijn dan dat hij had verwacht. Om 3 uur was ik nog niet gebeld en diverse waan ideeën kwamen al langs. Uiteindelijk heb ik rond 4 uur maar gebeld. Soesje was net geschoren en zou rond 5 uur worden geopereerd. Ik mocht om half zes bellen voor de uitslag. Oja, Soesje mocht niet naar huis. Ze zouden haar in de gaten houden tijdens de avond, en 's morgens zou ze nog even goed worden onderzocht omdat ze de tweede keer zo slecht uit de narcose gekomen was. De volgende dag heb ik om 12 uur gehoord dat alles goed was. Ze was mooi helder en had geen last van d'r keel. De vorige keer had ze zeker 2 weken geblaft. Dit was waarschijnlijk veroorzaakt door een geïrriteerde keel. Deze rit heeft ze extra 'glijmiddel' gehad waardoor de 'tube' (de beademingsbuis) de keel minder zou beschadigen. Ook heeft Soesje een hakspalk. Deze zorgt er voor dat ze constant op de tenen loopt. Hierdoor kan ze met de knie geen verkeerde beweging maken waardoor het kapsel niet overbelast kan worden. Over een week wordt de spalk gecontroleerd en over 3 weken moet ik met haar gaan oefenen met lopen. Ze mag absoluut niet springen of onverwachte bewegingen maken. Na 6 weken zou ze dan los mogen. Laten we eerst maar eens kijken of ze de eerst (nouja eerste) week door komt...

17 december 2003

Déjà vu,.. Wist ik eind november zeker dat ik de poot zou laten amputeren, heeft Crama me weer omgepraat. De operatie was geslaagd en om er voor te zorgen dat het deze keer zeker goed zou gaan, kreeg ze ook een 'hielspalk'. Sinds het weekend had ik weer m'n twijfels. Gisteren langs gegaan om de spalk te laten controleren en wat ik al dacht is bewaarheid. De knieschijf ligt er wederom naast. De maat is vol. Vanmorgen Kindermans gebeld en een afspraak gemaakt voor morgen. Eerst onderzoeken of ze geen ziektes heeft, (suiker, nieren) en als alles goed is, verlossen van een rotte knie.

19 december 2003

Gister bij Kindermans geweest. Maandag gaat ze een bloedonderzoek doen, als daar geen rare dingen uitkomt, maken we een afspraak voor een amputatie. Zou Soesje dan eindelijk van de pijn af zijn? Na de kerst weten we het.

27 december 2003

Zo, de kerst is weer voorbij. Ik had beloofd na de kerst de uitslag van het bloed onderzoek bekend te maken. De uitslag viel erg mee. Alles is vrij normaal, alleen de waarden van de UREA en de CREA waren wat aan de hoge kant, wat betekend dat ze iets last van de nieren heeft. Hier kan ze nog best oud mee worden dus daar hoef ik me geen zorgen om te maken, wel zou de eigenlijk aan het dieetvoer moeten. Dit vindt ze niet lekker, maar misschien wend ze er nog wel aan. In ieder geval is de uitslag geen reden om niet verder te gaan met de knie. Soesje heeft echt steeds meer pijn, ze loopt met de dag slechter. Dinsdag, 30 december, is de dag. Ik hoop dat Soesje het me vergeeft, maar het pootje gaat er af. Eindelijk zal ze van de pijn verlost zijn, eindelijk zal ze weer kunnen rennen. Ja rennen. Toen ze in oktober voor de tweede keer getapet was, kon ze na een paar dagen aardig uit de voeten. Nog even het weekend door en dan de vierde operatie... Het 'gouden' pootje gaat eraf.

Newsflash

Zojuist de dierenarts gesproken. Soesje is klaar en wakker. Yvonne is ze gaan ophalen en heeft ze thuis neergezet. Marijke heeft ze eten gegeven en waakt bij d'r.

30 december 2003

Na langs Kindermans te zijn gereden om af te rekenen en de medicijnen op te halen, ben ik bij Soesje gaan kijken. Ze is wel een beetje zielig. Natuurlijk had ik niet verwacht dat ze erg blij zou zijn, maar ze draait wel haar achterkant naar me toe. Een teken dat ze me even niet wilt zien. Ik verwacht een dag op 5 en dan zal ze me het wel vergeven hebben. Ik heb 7 foto's van de 3 potige kat hier neergezet. Het zijn de laatste 7 foto's.

6 januari 2004

Inmiddels is het een week geleden dat Soes d'r pootje is kwijt geraakt. Het gaat best goed mag ik wel zeggen. Afgelopen zondag had ze een "off-day" zoals je dat noemt. Ze had sinds zaterdag al niet gegeten en daardoor ook geen pijnstiller binnen gehad. Ze had zondag duidelijk veel pijn. Ze huilde of nog beter, jankte van de pijn. Wat ik ook probeerde, niets hielp. Uiteindelijk heb ik haar aan het einde van de middag een beetje metacam in d'r bekje gespoten en dat heeft geholpen. Een paar uur later was ze weer aan het eten. Ik had me voorgenomen om rond 8 uur bij Kindermans op de stoep te staan maandag, maar toen ik om 7:30 ging kijken liep ze weer vrolijk rond rood de kamer. Dit was een enorme geruststelling. Donderdag gaan we om 19:30 naar Kindermans om de hechtingen eruit te halen en de wond te controleren.

9 januari 2004

Gisteren voor controle geweest bij Kindermans. De hechtingen zijn er op 3 na allemaal uit. Die laatste 3 wilde ze voor de zekerheid nog even laten zitten. Op die plek staat er nog best wat spanning op de huid. Het is wel netjes gesloten, maar om nou te voorkomen dat bij een rare beweging de wond toch open zou gaan, wilde ze deze hechtingen nog even laten zitten. De hechtingen lossen vanzelf op. Mocht ze er last van krijgen en de plekjes van de hechtingen rood worden, dan kan ik ze met een schaartje of mesje zelf wel even uithalen. Ze heeft gelijk de jaarlijkse inentingen gehad, dus daarvoor hoeft ze ook niet meer terug te komen. Het liefst ziet Kindermans me volgend jaar pas weer. Dan gaat alles namelijk goed. Ik heb wel gezegd dat ik blijf komen voor het nier dieet. Uiteraard was dat goed. Als dit inderdaad zo is, dat het zo goed blijft gaan, dan is dit ook het laatste stukje in dit 'dagboek'. Laten we het hopen. Allemaal bedankt voor de aandacht.

Tot Slot

Op 2 maart 2005 heb ik Soesje laten inslapen. Al langer had ik het idee dat er iets niet goed was met haar. Ze werd veel te aanhankelijk voor haar doen, begon erg veel te spugen en kon soms vreemd uit haar ogen kijken. Toen ze uiteindelijk ook aanvallen kreeg heb ik de spoeddienst gebeld. 's Avonds laat heb ik daar voor een moeilijke beslissing gestaan. De dierenarts constateerde een (waarschijnlijke) hersentumor. Ze kon nog wel een aantal tests doen om te kijken of het een bloeding, een verstopping of een tumor was, maar in alle gevallen zou het niet meer beter worden. Na lang te hebben nagedacht heb ik ze laten inslapen. Ik kon het haar niet aandoen om nog meer onderzoeken en operaties te laten ondergaan. Ik heb 's avonds nog een paar tranen laten vloeien. Nooit gedacht dat het me zo zou raken. Voor ik naar de dierenarts ging, wist ik voor me zelf al dat ze waarschijnlijk niet meer mee terug zou komen.
Ik heb Soesje laten cremeren. Ik had d'r eigenlijk willen begraven in de tuin, maar de grond was stijf bevroren. Om Soesje, die me toch erg dierbaar was, nou naar de destructie te laten mee gaan, nee, dat kon ook niet.

Emil.

Oja,... je mag altijd een berichtje achterlaten in mijn gastenboek.